Merhabalar !
İçi dolunca boşaltmaya gelen Neslihan yine koştu ve geldi
bloguna.İçim daralıyor ama nedenini bilmiyorum…Amaçsız ve boş hissediyorum..Virane
ev gibi de olabilir aslında.Sınav stresi olabilir…Aileme duyduğum özlem
olabilir..Ya da sevgisizlik olabilir.Genelde böyle konuları konuşmaktan
hazzetmeyen bir insanım..Bu duygular sadece aciz gösteriyor bizleri..Başkalarının acizliğimi görmesine tahammül edemiyorum ama şu an elimde değil…Konuşmak
istiyorum...Deli gibi… Canım acıyor…Sorunlarını içerisinde bitiren bir insanım
ama sorunlarınızı sürekli içinize attığınızda sorunlarınızı bir gün geliyor ve
dağ olmuş buluyorsunuz..Takdir edersiniz ki o dağla tek başıma başa çıkamıyorum
güçsüz bir varlık olarak… Buzum ben…Dolaptan yeni çıkmış sizi üşütecek aaah özür dilerim sizi donduracak bir buz
kitlesi…
Devam etmeli miyim bu saçma kargaşaya yoksa aklımdan def mi
etmeliyim bunu bilmiyorum… Nasıl defin olur bu duygular? Herhangi bir fikri
olan hüda ondan razı olasıca var mı burada ? Bu düşünceler ruhumu
etkiliyor..Beş dakika önce gülüyor halde olduğum halde aniden ağlama moduna
girebiliyorum..İnsanlara agresif davranıyor olabilirim.Aslında insanlara değil
sinirim…Sinirim sadece kendime..Kendime kızgınım…Saçmalıkları nasıl ruhuma
yapıştırabildim ve onları oradan çıkaracak güç bulamıyorum…Konuşmak beni
yoruyor…Kelimeler kulaklarımdan beynime hücum ediyorlar..Bu da beynimde harp
etkisi yapıyor..savaşın olduğu yerde de göz yaşları ve acı vardır…Savaşmak
istemiyorum…
Dua edin bu saçma blogger’a … Görüşmek üzere . . .
