iç dökme seansı

Merhabalar !

İçi dolunca boşaltmaya gelen Neslihan yine koştu ve geldi bloguna.İçim daralıyor ama nedenini bilmiyorum…Amaçsız ve boş hissediyorum..Virane ev gibi de olabilir aslında.Sınav stresi olabilir…Aileme duyduğum özlem olabilir..Ya da sevgisizlik olabilir.Genelde böyle konuları konuşmaktan hazzetmeyen bir insanım..Bu duygular sadece aciz gösteriyor bizleri..Başkalarının acizliğimi görmesine tahammül edemiyorum ama şu an elimde değil…Konuşmak istiyorum...Deli gibi… Canım acıyor…Sorunlarını içerisinde bitiren bir insanım ama sorunlarınızı sürekli içinize attığınızda sorunlarınızı bir gün geliyor ve dağ olmuş buluyorsunuz..Takdir edersiniz ki o dağla tek başıma başa çıkamıyorum güçsüz bir varlık olarak… Buzum ben…Dolaptan yeni çıkmış sizi üşütecek  aaah özür dilerim sizi donduracak bir buz kitlesi…

Devam etmeli miyim bu saçma kargaşaya yoksa aklımdan def mi etmeliyim bunu bilmiyorum… Nasıl defin olur bu duygular? Herhangi bir fikri olan hüda ondan razı olasıca var mı burada ? Bu düşünceler ruhumu etkiliyor..Beş dakika önce gülüyor halde olduğum halde aniden ağlama moduna girebiliyorum..İnsanlara agresif davranıyor olabilirim.Aslında insanlara değil sinirim…Sinirim sadece kendime..Kendime kızgınım…Saçmalıkları nasıl ruhuma yapıştırabildim ve onları oradan çıkaracak güç bulamıyorum…Konuşmak beni yoruyor…Kelimeler kulaklarımdan beynime hücum ediyorlar..Bu da beynimde harp etkisi yapıyor..savaşın olduğu yerde de göz yaşları ve acı vardır…Savaşmak istemiyorum… 

Dua edin bu saçma blogger’a … Görüşmek üzere . . .